ဘုရားအေနကဇာ မတင္ဘဲ ကိုးကြယ္လို႔ ရ မရ
ဘုရား ဆင္းတုေတြ ကို တစ္ခ်ိဳ႕က အေနကဇာတင္မွ အသက္ ဝင္တယ္ အေနကဇာမတင္ရင္ အသက္ မဝင္ဘူး လို႔ေျပာၾကသလို တစ္ခ်ိဳ႕က အေနကဇာတင္မွ ဘုရားျဖစ္တာ အေနကဇာမတင္ဘဲ ကိုးကြယ္ရင္ ကုသိုလ္မရဘူးလို႔လဲ ေျပာၾကပါတယ္ ။ တစ္ခ်ိဳ႕က အေနကဇာမတင္ဘဲ မကိုးကြယ္ေကာင္းဘူးလို႔လဲ ယူဆၾက ပါေသးတယ္ ။
ယၡဳ အယူအဆေတြက မွားပါတယ္ တကယ္ေတာ့ အေနကဇာတင္တယ္ ဆိုတာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဂုဏ္ေတာ္ေတြ ေက်းဇူးေတာ္ေတြကို ေအာက္ေမ့ ရြတ္ဖတ္ ပူေဇာ္ျခင္း အမွတ္ရျခင္း ျပဳတ့ဲ သေဘာမ်ိဳးပါ ။ ေစတီေတာ္ ဆင္းတု ေတာ္ေတြကို ထပ္မံမြန္းမံျခင္းလို႔လဲ ဆိုႏိူင္ ပါတယ္ ။ အေနကဇာတင္ေတာ့ အေနကဇာတိ စတ့ဲ ဗုဒၶ ၾကဳံးဝါးခ့ဲတ့ဲ ဂါထာေတာ္ေတြကို ၾကားနာခြင့္ရတယ္ ။ ဗုဒၶ ဆင္ျခင္သံုးသပ္ခ့ဲတ့ဲ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကို နာခြင့္ရတယ္ ။ ရဟန္းေတာ္ေတြကို လႉဒါန္း ကုသိုလ္ျပဳခြင့္ရတယ္ အစရိွ သျဖင့္ ဆိုင္ရာ အက်ိဳးေတြ ရပါတယ္ ။
ဒါေပမ့ဲ အဲဒီလို အေနကဇာ တင္ျခင္းေၾကာင့္ ေစတီ ႐ုပ္ထုေတြက အသက္ဝင္လာတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ။ ဗုဒၶဘာသာေတြကလဲ အဲဒီ ႐ုပ္ထုေတြကို ကိုးကြယ္ေနတာ မဟုတ္ရပါဘူး ။ ဗုဒၶ၏ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ကိုးကြယ္တာပါ ။ ေစတီ ႐ုပ္ထု ဆိုတာက ဗုဒၶ၏ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို အာ႐ုံျပဳလို႔ လြယ္ကူေအာင္ အေထာက္ပံ့ ျပဳတ့ဲ အရာမွ်သာ ျဖစ္ၾကပါတယ္ ။ ေစတီ ဆင္းတုေတာ္ေတြကို ဖူးေမွ်ာ္ၿပီး ဗုဒၶ၏ ဂုဏ္ေတာ္ ေက်းဇူးေတာ္ေတြကို အာ႐ုံျပဳၾက ပူေဇာ္ၾကရပါတယ္ ။ ေ႐ွ႕မွာ ရိွေနတ့ဲ ေစတီ ဆင္းတုေတာ္ေတြကို ပူေဇာ္ေနၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး ပရိနိဗၺာန္ဝင္စံေတာ္မူၿပီးျဖစ္တ့ဲ ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္၏ ေက်းဇူးေတာ္ အနႏၲ ဂုဏ္ေတာ္ အနႏၲကို ပူေဇာ္ေနၾကတာပါ။
မိမိစိတ္က ဗုဒၶ၏ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကုိ ရည္မွတ္ဖို႔သာ အဓိက က်တာျဖစ္ပါတယ္ ေစတီ ဆင္းတုေတြက အဓိက မက်ပါဘူး သာမညမွ်သာ ျဖစ္ၾကပါတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ မိမိ အေနနဲ႔ ဗုဒၶ၏ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ရည္မွတ္ရရင္ အေနကဇာ တင္တင္ မတင္တင္ ကိုးကြယ္လို႔ ရပါတယ္ ။ ျမတ္ဗုဒၶအား မိမိ၏ ၾကည္ညိဳမႈ သဒၶါ ထက္သန္သေလာက္ အက်ိဳးထူးရရိွမွာသာ ျဖစ္ပါတယ္ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ ။
စာဖတ္သူ ဓမၼမိတ္ေဆြ အေပါင္းသူေတာ္ေကာင္းတို႔ အားလံုး ျမတ္ဗုဒၶ၏ ေက်းဇူးေတာ္ ဂုဏ္ေတာ္ အနႏၲေတြကို ထက္သန္ေသာ သဒၶါတရား ႏွင့္ ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္ ပူေဇာ္တတ္သူ စစ္စစ္မ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ။
ေမတၱာျဖင့္ အရွင္နေႏၵာဘာသ (ဓမၼေရာင္စဥ္)
___________________________________________________
🙏🙏🙏အေနကဇာတင္ျခင္း ရသ 🙏🙏🙏
“အေနကဇာမတင္လွ်င္ ဘုရားအျဖစ္ ကိုးကြယ္မရ၊ အေနကဇာတင္ပါမွ ဘုရားအျဖစ္ ကိုးကြယ္လို႔ ရသလား” ဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဘုရား႐ုပ္တုေတာ္ ဆင္းတုေတာ္အျဖစ္ ထုလိုက္သည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ႐ိုေသေလးစားဖို႔ တာ၀န္ရွိသြားပါျပီ၊ ‘ဘုရား’ ဟု ‘ဘုရားဆင္းတု’ ဟုသာ ေခၚၾကပါသည္။ တစ္စုံတစ္ေယာက္မွ် ျခေသၤ့႐ုပ္ ဆင္႐ုပ္ စသည္ မေခၚၾကပါဘူး၊ ႐ုပ္ပံုေပၚလာသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ “ဒါ ဘုရားပဲ၊ မ႐ုိမေသ မေလးစားလုပ္လွ်င္ အျပစ္ရွိသည္” ဟု ယုံၾကည္ထားၾကပါသည္။ ဘုရားထုလုပ္ေသာ လူေတြကေတာ့ အေနကဇာ မတင္ရေသးလွ်င္ ဘုရား မျဖစ္ေသးဘူးဟူ၍ ထင္မွတ္တတ္ၾကပါသည္။ ဘုရားဟူ၍ သတ္မွတ္လိုက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ဗုဒၶဘာသာအားလုံးက သမၼဳတိသစၥာသေဘာအရ ဘုရားဟူ၍ အသိအမွတ္ ျပဳထားသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ဘုရားပဲ ျဖစ္ပါသည္။ မ႐ိုမေသ မေလးမစားလုပ္လွ်င္ အျပစ္ရွိပါသည္။ ဘုရားဆင္းတုထုလုပ္ၾကပါကုန္ေသာ ဆရာမ်ား သတိထားဖြယ္ရာအျဖစ္ ၾကားညႇပ္ကာ ေရးသားေပးရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေနကဇာမတင္လည္း ဘုရားအျဖစ္ ကိုးကြယ္ႏိုင္ၾကပါသည္ဟူ၍ ဦးစြာ အက်ဥ္းအားျဖင့္ မွတ္သားေပးၾကေစလိုပါသည္။
“ထိုသို႔ ဘုရားရွင္ကို အေနကဇာတင္ျခင္းကိစၥသည္ ဘယ္ေခတ္က စတင္ ျဖစ္ထြန္းလာပါသလဲ” ဆိုေတာ့ မိမိတို႔ ေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာျပည္တြင္ သာသနာေတာ္ႀကီး တစ္ဖန္ထြန္းေတာက္ရာေခတ္ျဖစ္ေသာ ပုဂံေခတ္က စခဲ့သည္ဟု ဆိုၾကပါ၏။ ေရွးအခါက ပုဂံျပည္မွာ ဘုရားေစတီပုထိုးမ်ား မ်ားစြာ တည္ၾကပါသည္။ တည္ျပီးေသာအခါ ပူေဇာ္ပြဲအမ်ိဳးမ်ိဳး ျပဳလုပ္ၾကရာ၌လည္း ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္မႈကိုပါ ထည့္သြင္း၍ ပူေဇာ္မႈ ျပဳၾကပါသည္ဟု ဆိုၾကပါ၏။ထိုတြင္ ဘုရားအသစ္ကို ထုလုပ္ပူေဇာ္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင့္ ဘုရားျဖစ္စကို ရည္ရြယ္မွန္းဆ၍ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ စိတ္ျဖင့္လည္းေကာင္း ႏႈတ္ျဖင့္လည္းေကာင္း ပြားမ်ားဆင္ျခင္ေတာ္မူခဲ့ပါေသာ တရားေတာ္မ်ားကို ပူေဇာ္ရြတ္ဆိုၾကရန္ စီမံၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဤကား အေနကဇာတင္မႈ စတင္ျဖစ္ေပၚလာ အေၾကာင္းရင္း ျဖစ္ပါသည္။
“ ဘာေၾကာင့္ အေနကဇာတင္ၾကပါသလဲ” ဆိုေတာ့ ေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားသည္ အိမ္သစ္ ေက်ာင္းသစ္ စသည္ ေဆာက္လုပ္ၾကေသာအခါ အိမ္ဦးခန္း ေက်ာင္းဦးခန္းမွာ ဘုရားရွင္သီတင္းသုံးဖို႔ရန္အတြက္ ေက်ာင္းေဆာင္ေလးမ်ားကိုပါ အဦးထား၍ ေဆာက္လုပ္ၾကပါသည္။ ေဆာက္လုပ္၍ ၿပီးစီးၾကေသာအခါ ဘုရားရွင္၏ ႐ုပ္ပြားေတာ္ကို ပင့္ေဆာင္၍ အိမ္ဦးခန္း ေက်ာင္းဦးခန္းမွာ ကိုးကြယ္ထားၾကပါသည္။ ထိုသို႔ ကိုးကြယ္ၾကရာ၌ အသစ္ျဖစ္ေသာအိမ္ေက်ာင္းမွာ အစဦးဆုံးအျဖစ္ ဘုရားရွင္ကို ပင့္ေဆာင္ၾကျခင္းျဖစ္၍ ဘုရားရွင္ကို ပူေဇာ္ၾကဖို႔ရန္အတြက္ သံဃာေတာ္မ်ားကို ပင့္ဖိတ္ၿပီး ဘုရားရွင္ကို ပူေဇာ္သမႈ ျပဳေစၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဒါသည္ ပုဂံေခတ္မွ လာခဲ့ေသာ အစဥ္အလာအတိုင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သံဃာေတာ္မ်ားက ရြတ္ဆိုပူေဇာ္နည္းကို မသိၾကပါကုန္ေသာ လူမ်ားကိုယ္စား ဘုရားရွင္ကို ပူေဇာ္ေပးၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုသို႔ သံဃာေတာ္မ်ားကို မိမိတို႔ အိမ္ေဂဟာသို႔ ပင့္ဖိတ္၍ ဘုရားရွင္ကို ပူေဇာ္ေစၾကသူတို႔သည္ ဘုရား တရား သံဃာ ရတနာသုံးျဖာလုံးကိုပင္ ပူေဇာ္ၿပီးသား ျဖစ္ရပါသည္။ ရြတ္ဆိုပူေဇာ္နည္းကို သိၾကပါကုန္ေသာ လူမ်ားကေတာ့ ကိုယ္တိုင္လည္း ရြတ္ဆို ပူေဇာ္ႏိုင္ၾကပါသည္။
ဆရာေတာ္ေလးတစ္ပါးက “တစ္ခ်ိဳ႕က ဘုရားအေနကဇာ တင္တာကုိ ဗုဒၶါဘိေသက အေနကဇာတင္တယ္လုိ႔ ဆုိတာ ရွိပါေသးတယ္။ ဘုရားကုိ အဘိသိက္ေျမာက္တယ္ေပ့ါ။ ဒါဟာ ဘုရားကုိ အဘိသိက္ေျမာက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရားကုိ အဘိသိက္ေျမာက္ေပးလုိ႔လည္း မရပါဘူး။ ဆင္းတုေတာ္ကုိ ထုလုပ္ပူေဇာ္တဲ့ အရာ၀တၳဳကုိ သန္႔စင္ေစတဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္” ဟူ၍ ေရးသားထားသည္ကို ဖတ္ရဖူးပါသည္။ သူ႔အယူအဆႏွင့္သူ မွန္သည္ဟု ဆိုရပါမည္။ သို႔ေသာ္ “ဗုဒၶါဘိေသကမဂၤလာ” ဟူသည္ ဘုရားရွင္ကို အသက္သြင္းျခင္း, ေရစင္ျဖင့္ အဘိသိက္သြန္းျခင္း မဟုတ္ရပါ။
အဘိသိက္ဟူသည္ သုံးမ်ိဳးရွိသည္ဟု မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီး၏ ဗုဒၶေန႔ဆိုင္ရာ တရားအလႊာထဲမွာ ထည့္သြင္း၍ ေဟာၾကားထားပါသည္။ ထိုသုံးမ်ိဳးမွာ-----
၁။ မုဒၶါဘိေသကမဂၤလာ။
၂။ ပဗၺဇၨာဘိေသက မဂၤလာ။
၃။ ဗုဒၶါဘိေသကမဂၤလာ တို႔ ျဖစ္ပါသည္။
ထိုသုံးမ်ိဳးတို႔တြင္ မုဒၶါဘိေသကမဂၤလာဟူသည္မွာ အစဥ္အလာ သူ႔ေခတ္အခါလာ ေဗဒင္က်မ္းလာအတိုင္း ရွင္ဘုရင္အျဖစ္ တင္ေျမာက္မည့္ဘုရင္ေလာင္းကို ထိုထိုဆက္သစရာမ်ား ဆက္သၿပီး ထိုထိုဆိုင္ရာမႏၲာန္မ်ားကို ရြတ္ဆိုၾကကာ ဦးေခါင္းထိပ္၌ ေရစင္ျဖင့္ သြန္းေလာင္းျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ပဗၺဇၨာဘိေသကမဂၤလာဟူသည္မွာ ေရစင္ျဖင့္ သြန္းေလာင္းရသည့္ အဘိသိက္တင္ျခင္း ေျမာက္ျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ ( ေလာကီမဂၤလာအျဖစ္ မင္းမ်ားအဘိသိက္ခံယူၾကသည္ကို အစြဲျပဳကာ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့႐ိုးရာ အစဥ္အလာျဖင့္ ရွင္ေလာင္းကို အဘိသိက္ေျမႇာက္ျခင္းသည္ ျမန္မာတို႔၏ အစဥ္အလာမို႔ အျပစ္ဖို႔စရာ မရွိပါ) ယုတ္ညံ့ေသာလူအျဖစ္မွ ျမင့္ျမတ္ေသာ သာမေဏ ပဥၨင္းအျဖစ္သို႔ ဝင္ေရာက္မည့္ ရွင္ေလာင္း,ရဟန္းေလာင္းကို ရွင္ျဖစ္လွ်င္ သကၤန္းေတာင္းျခင္း သရဏဂုံပီသရျခင္း စသည္ႏွင့္ ရဟန္းျဖစ္လွ်င္ ဥပဇၩာယ္ယူမႈမွသည္ ကမၼဝါစာဆုံးသည္အထိ ဌာန္ က႐ိုဏ္းက်က် ရြတ္ဆိုရျခင္းဟု ဆိုအပ္ေသာ အစီအစဥ္အတိုင္း ျပဳလုပ္ရျခင္းသည္ အဘိေသကမႏၲာန္ကို ရြတ္ဆိုျခင္းႏွင့္ တူသည္ကို အစြဲျပဳကာ ေခၚေဝၚထားေသာ အမည္ျဖစ္ပါသည္။
ဗုဒၶါဘိေသကမဂၤလာဟူသည္ အေနကဇာတင္သည့္ ပါဠိမ်ားထဲတြင္ အပါအဝင္ျဖစ္ေသာ “ အပရာဇိတပလႅေကၤ သီေသ ပုထုဝိပုကၡေလ။ အဘိေသေက သဗၺဗုဒၶါနံ အဂၢပၸေတၱာ ပေမာဒတိ” ဟူေသာ ေရွးဆရာေတာ္ႀကီး၏ ဂါထာကို အစြဲျပဳကာ ေပၚေပါက္လာသည့္ အေခၚအေဝၚျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်ီးေျမႇာက္ေသာ အဘိသိက္မ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ ရွိၿပီးသားဂုဏ္ကို အမႊမ္းတင္ေသာ အဘိသိက္မ်ိဳး ျဖစ္ပါသည္။ ဘုရားရွင္သည္ ဘုရားျဖစ္စ ပထမသတၱာဟ ေဗာဓိပင္ရင္းတြင္ တဏွာကၽြန္အျဖစ္မွ လြတ္ခဲ့ပံုကို အေနကဇာတိ သံသာရံ -စေသာ ဂါထာျဖင့္ စိတ္ေတာ္၌ ဆင္ျခင္ေတာ္မူပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ အႏုလံု၊ ပဋိလံုတို႔ကို စိတ္ေတာ္ျဖင့္ပင္ ဆက္လက္ ဆင္ျခင္ေတာ္မူပါသည္။ထို႔ေနာက္ စိတ္ေတာ္ျဖင့္ ဆင္ျခင္ရသည္ကို အားရေတာ္မမူေသာေၾကာင့္ ႏႈတ္၀စီျဖင့္ ယဒါ ဟေ၀ -စေသာ ဂါထာေတာ္မ်ားကို ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ဥဒါန္းက်ဴးရင့္ေတာ္မူပါသည္။တဖန္ စတုတၳသတၱာဟ၌ အဘိဓမၼာ ၇-က်မ္းကို ဆင္ျခင္ေတာ္မူရာ ပ႒ာန္းက်မ္းေတာ္ႀကီးသို႔ အေရာက္တြင္ ေရာင္ျခည္ေတာ္မ်ား ထြက္ပါသည္။ ထိုကို ရည္ရြယ္၍ ပ႒ာန္း ၂၄-ပစၥည္း ရြတ္ပါသည္။ဆက္လက္၍ ေအာင္ဂါထာမ်ားပါ၀င္ေသာ ပုဗၺဏွသုတ္ကို ရြတ္ပြား၍ ဆုေတာင္းပါသည္။
ဆိုခဲ့ၿပီးေသာ ဗုဒၶါဘိေသက ျဖစ္ထိုက္ေသာ ဗုဒၶဝစနမ်ားကို အစဥ္အတိုင္း ရြတ္ဆိုၾကကာ ဘုရားရွင္ေတာ္ျမတ္ကို အမႊမ္းတင္ၾကျခင္း ပူေဇာ္ၾကျခင္းကိုပင္ ဗုဒၶါဘိေသကမဂၤလာဟု တင္စားကာ ေခၚဆိုထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤကား ဘုရားရွင္ကို အသက္သြက္ျခင္း မဟုတ္ေၾကာင္း, အဘိသိက္ဟူရာမွာလည္း ေရစင္ျဖင့္ သြန္းေလာင္းရသည့္ တင္ေျမႇာက္ျခင္းကို မဆိုလိုေၾကာင္း မီးေမာင္းထိုးျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
တစ္ခ်ိဳ႕က---“ ပုံေတာ္က သာမညပါ။ ဟန္ျပပါ။ ဂုဏ္ေတာ္ကိုသာ အာ႐ုံျပဳ၍ ပူေဇာ္ႏိုင္ဖို႔ လိုရင္းပါ” ဟူ၍ ဆိုလာၾကပါသည္။ ပုံေတာ္ကိုၾကည္ညိဳ ဂုဏ္ေတာ္ကိုအာ႐ုံစိုကာ ပူေဇာ္ရမည္ မွန္ပါေသာ္လည္း ပုံေတာ္က သာမညလည္းမဟုတ္ ဟန္ျပလည္းမဟုတ္ပါ။ ေလးအသေခ်ၤႏွင့္ ကမ႓ာတသိန္း ၾကာသည့္တိုင္ေအာင္ အနစ္နာခံျခင္း သူတစ္ပါးအက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္းဟု ဆိုအပ္ေသာ ပါရမီ စရိယမ်ားစြာတို႔ကို ျဖည့္က်င့္ပါမွ ရရွိလာပါေသာ လကၡဏာေတာ္ႀကီးငယ္ အသြယ္သြယ္ျဖင့္ တုဖက္မရွိ ၾကည္ညိဳဖြယ္အတိျပည့္ေသာ ပုံေတာ္ ျဖစ္ပါသည္။ ထုလုပ္သူ ညံ့လို႔ ပုံေကာင္း မထြက္လွ်င္သာ ရွိပါမည္။ “ထို႐ုပ္တု ဆင္းတုသ႑ာန္မ်ားသည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ သ႑ာန္ေတာ္ႏွင့္ ဆက္စပ္လွ်က္ ရွိသည္ျဖစ္၍ ထို႐ုပ္ပုံ ႐ုပ္တုေတာ္မ်ားကို ျမင္လိုက္ရသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ဘုရား ဘုရားဟူ၍ ျမတ္စြာဘုရားကို အာ႐ုံျပဳေသာစိတ္သည္ ထင္ရွားစြာ ျဖစ္ေပၚလာ၏။ ျမတ္စြာဘုရားကို အာ႐ုံျပဳ၍ အားေကာင္းစြာျဖစ္ေပၚလာေသာ ထိုကုသိုလ္စိတ္မ်ားသည္ ခ်မ္းသာမ်ားစြာရ သံသရာဘဝထိေအာင္ အက်ိဳးမ်ားပါသည္” ဟုလည္းေကာင္း, ဘုရားအစစ္၏ ႐ုပ္ပုံေတာ္ သ႑ာန္ေတာ္မ်ားကို ဖူးျမင္ခြင့္ မရၾကသည့္အတြက္ ထိုဘုရားအစစ္၏ ႐ုပ္ပုံေတာ္ သ႑ာန္ေတာ္ႏွင့္ အသြင္အဆင္တူေသာ ႐ုပ္ပုံေတာ္ ဆင္းတုေတာ္မ်ားကို အလြန္ဖူးျမင္လိုၾက၏။ ၾကည္ညိဳစြာ ဖူးေျမႇာ္ၾကရေသာအခါ၌ ထိုသူတို႔၏စိတ္မေနာသည္ ဘုရားအစစ္သို႔ စိတ္ေရာက္၍ သြားၾကကုန္သည္ခ်ည္းသာ ျဖစ္ကုန္၏။ ရွိခိုးပူေဇာ္စဥ္အခါ ႏႈတ္မွ ရြတ္ဆိုၾကေသာ ဣတိပိ ေသာ ဘဂဝါ အရဟံ အစရွိေသာ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားသည္ ဘုရားစစ္၌ ရွိေသာ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားေပတည္းဟု အမွန္သိ၍ ရြတ္ဆိုၾကျခင္း ျဖစ္၏။ ေလာက၌ ဤသူသည္ သီလစေသာဂုဏ္ႀကီး၏ စသည္ျဖင့္ ၾကားသိရလွ်င္ ထိုပုဂၢဳိလ္ႀကီးကို ဖူးေျမႇာ္လိုေသာစိတ္ အလြန္ထက္သန္ၾကသည့္အားေလ်ာ္စြာ ထိုပုဂၢဳိလ္ႀကီး ရွိရာသို႔ ကိုယ္တိုင္သြား၍ပင္ ဖူးေျမႇာ္ၾက၏။ မသြားႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့ၾကလွ်င္ ထိုပုဂၢဳိလ္ႀကီး၏ ပုံမ်ားကို ဝယ္ယူပူေဇာ္၍ ေခါင္းရင္းျမင့္ျမတ္ရာမွာ ထားကာ ၾကည္ညိဳပူေဇာ္ၾကကုန္၏။ ထိုအမႈသည္ အလြန္ေကာင္းျမတ္ေသာ အမႈျဖစ္၏” ဟု လည္းေကာင္း ေက်းဇူးးေတာ္ရွင္ လယ္တီဆရာေတာ္ႀကီးမွ ရတနာသုံးပါးကို ၾကည္ညိဳပူေဇာ္ရျခင္း၏ အက်ိဳးမ်ားပုံကို ေရးသားထားပါသည္။
အားလုံး သာယာခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ.....။
Credit - အ႐ွင္ေခမိႏၵ တိပိဋကနိကာယ
